Roger Bernat

«La consagración de la primavera»

SANTIAGO DE COMPOSTELA

12 septiembre

Praza da Quintana.

22:00 h.

Duración: 50 minutos.

Entrada libre hasta completar el aforo

TAMBIÉN EN SANTIAGO

TALLER ROGER BERNAT

«UTI ET ABUTI (el uso y el abuso)»

Fotografías @BLENDA

BIOGRAFÍA

Roger Bernat / FFF (Barcelona) realiza proyectos teatrales cooperativos que involucran el cuerpo de los espectadores. Aunque la mayor parte de estos proyectos se hayan realizado en contextos teatrales, en la última década han sido producidos por instituciones como la Documenta Kassel o la Bienal de Sao Paulo.

Algunos de sus trabajos son Domini Públic (Teatre Lliure, Barcelona, 2008), La consagración de la primavera (Teatro Milagro, México, 2010), Please Continue: Hamlet (con Yan Duyvendak. Théâtre du Grütli, Ginebra, 2011), Pendiente de voto (Centro Dramático Nacional, Madrid, 2012), Desplazamiento del Palacio de La Moneda (STML, Santiago de Chile, 2014), Numax-Fagor-plus (KunstenFestivalDesArts, Bruselas, 2014), We need to talk (Temporada Alta, Girona, 2015), No se registran conversaciones de interés (MUCEM, Marsella, 2016-17), The place of the Thing (Documenta 14, Atenas-Kassel, 2017), Flam (Festival Grec 2019), ENA (Teatre Lliure, 2020), Desnonissea (CASM, 2021), PIM PAM (34 Bienal de Sao Paulo, 2021), Terra Baixa (Teatre Lliure, 2022), Dormifestació (Fira Tàrrega, 2022) o La Scelta (Kilowatt Festival, Sansepolcro, 2023). Entre los premios que ha recibido destaca el Premio Sebastià Gasch 2017. En 2009 editó, junto con Ignasi Duarte, el libro Querido Público. El espectador ante la participación: jugadores, usuarios, prosumers y fans, (CENDEAC, Murcia). Se encuentran artículos suyos en Joined Forces, audience participation in theatre (Alexander Verlag, Berlin) y Teatro relacional (Ed. Fundamentos, Madrid), entre otros.

SINOPSIS:

En 2010,  Roger Bernat realizó  La consagración de la primavera, una de las obras cumbre de la historia de la danza. La pieza original fue creada por Pina Bausch en 1975 sobre la célebre partitura de Igor Stravinski, estrenada en 1913, y con el tiempo se ha convertido en un auténtico monumento del repertorio contemporáneo, referencia obligada reinterpretada por múltiples artistas a lo largo de las décadas.

La propuesta de Bernat no busca ser una reproducción fiel del original ni una relectura «personal» más dentro de la larga tradición de versiones de esta obra. Su apuesta es distinta: despojar la pieza de los elementos que tradicionalmente la sostenían, para que sobreviva habitada únicamente por sus ecos o «fantasmas». Esta operación de vaciamiento plantea una reflexión de fondo sobre qué significa realmente conservar las grandes obras del patrimonio cultural.

El montaje aprovecha el propio suelo de piedra de la plaza, que funciona como símbolo de la naturaleza en estado puro y, a la vez, de la muerte. Sobre este escenario, los bailarines parecen sometidos a fuerzas superiores, inmersos en una lucha arcaica y casi animal, con cuerpos temblorosos que transmiten una tensión extrema y visceral. La coreografía indaga en la colectividad, el sacrificio y la responsabilidad individual dentro de las dinámicas de grupo. Además, rompe la barrera entre escenario y público: los espectadores dejan de ser meros observadores para convertirse en parte activa de un mecanismo que no siempre comprenden del todo, pero que los enfrenta a su propio papel dentro del colectivo.

Leída en el contexto de A Noite do Patrimonio, la obra trasciende lo estrictamente dancístico para convertirse en una metáfora sobre la naturaleza del legado cultural: este solo perdura si existe una comunidad dispuesta a asumir la responsabilidad y el riesgo de apropiárselo. El texto cierra con una idea provocadora: quizá el mayor peligro para una obra maestra no sea transformarla, sino repetirla hasta convertirla en un simple meme cultural, vaciado de su fuerza original.

BIOGRAFÍA

Roger Bernat / FFF (Barcelona) crea proxectos de teatro colaborativo que implican os corpos do público. Aínda que a maioría destes proxectos se desenvolveron en contornos teatrais, na última década foron producidos por institucións como Documenta Kassel e a Bienal de São Paulo.

Algunhas das súas obras inclúen Domini Públic (Teatre Lliure, Barcelona, 2008), O rito da primavera (Teatro Milagro, México, 2010), Por favor, continúe: Hamlet (con Yan Duyvendak. Théâtre du Grütli, Xenebra, 2011), Pendiente de voto (Centro Dramático Nacional, Madrid, 2012), Desplazamiento del Palacio de La Moneda (STML, Santiago de Chile, 2014), Numax-Fagor-plus (KunstenFestivalDesArts, Bruxelas, 2014), Necesitamos falar (Temporada Alta, Xirona, 2015), Non se gravan conversas de interese (MUCEM, Marsella, 2016–17), O lugar da cousa (Documenta 14, Atenas–Kassel, 2017), Flam (Festival Grec 2019), ENA (Teatre Lliure, 2020), Desnonissea (CASM, 2021), PIM PAM (34ª Bienal de São Paulo, 2021), Terra Baixa (Teatre Lliure, 2022), Dormifestació (Fira Tàrrega, 2022) e La Scelta (Kilowatt Festival, Sansepolcro, 2023). Entre os premios que recibiu, destaca o Premio Sebastià Gasch de 2017. En 2009, coeditou, xunto con Ignasi Duarte, o libro *Querido Público. El espectador ante la participación: jugadores, usuarios, prosumers y fans* (CENDEAC, Murcia). Os seus artigos pódense atopar en Joined Forces, audience participation in theatre (Alexander Verlag, Berlín) e Teatro relacional (Ed. Fundamentos, Madrid), entre outros.

SINOPSE

En 2010, Roger Bernat puxo en escena O rito da primavera, unha das obras máis importantes da historia da danza. A peza orixinal foi creada por Pina Bausch en 1975 a partir da famosa partitura de Igor Stravinsky, estreada en 1913, e co paso do tempo converteuse nun verdadeiro fito do repertorio contemporáneo, un punto de referencia esencial reinterpretado por numerosos artistas ao longo das décadas.

A interpretación de Bernat non busca ser unha reprodución fiel do orixinal, nin simplemente outra reinterpretación ‘persoal’ dentro da longa tradición de versións desta obra. O seu enfoque é diferente: despullar a peza dos elementos que tradicionalmente a sustentaban, de xeito que sobreviva habitada unicamente polos seus ecos ou ‘fantasmas’. Este proceso de despullar suscita unha profunda reflexión sobre o que realmente significa preservar as grandes obras do patrimonio cultural.

A produción fai uso do empedrado de pedra da propia praza, que serve como símbolo da natureza na súa forma máis pura e, ao mesmo tempo, da morte. Contra este fondo, os bailaríns parecen estar suxeitos a forzas alleas ao seu control, inmersos nunha loita arcaica e case animalística, cos seus corpos trémulos transmitindo unha tensión extrema e visceral. A coreografía explora a colectividade, o sacrificio e a responsabilidade individual dentro da dinámica de grupo. Ademais, derruba a barreira entre o escenario e o público: os espectadores deixan de ser meros observadores e convértense nunha parte activa dun mecanismo que non sempre comprenden completamente, pero que os confronta co seu propio papel dentro do colectivo.

Visto no contexto de A Noite do Patrimonio, a peza trasciende o estritamente danzario para converterse nunha metáfora da natureza do patrimonio cultural: este só perdura se hai unha comunidade disposta a asumir a responsabilidade e o risco de facelo propio. O texto conclúe cunha idea provocadora: quizais o maior perigo para unha obra mestra non é transformala, senón repetila ata o punto en que se converta nun mero meme cultural, desprovisto do seu poder orixinal.

FICHA ARTÍSTICA, PATROCINIOS, COLABORADORES:

Música: Juan Cristóbal Saavedra Vial a partir de la partitura de Igor Stravinsky. 
Creación escénica: Roger Bernat a partir de la coreografía de Pina Bausch, con la colaboración de: Txalo Toloza, María Villalonga, Ray Garduño, José-Manuel López Velarde, Tomás Alzogaray, Brenda Vargas, Diana Cardona, Annel Estrada y Viani Salinas.
Dirección técnica: Txalo Toloza. 
Diseño de sonido: Rodrigo Espinosa. 
Diseño de imagen: Marie-Klara González. Coordinación: Helena Febrés. 
Producción ejecutiva México: Alicia Laguna. 
Ayudante de producción México: Antígona González y Mariana Toledo.

Una coproducción del Teatre Lliure y Elèctrica Produccions (Barcelona), Festival Instal·laccions/ Ajuntament Cambrils y Festival Transversales (México) con el apoyo del programa del Fondo de la Unión Europea en México.

Espectadores MINIMO 12 AÑOS 
Fecha de estreno: mayo 2010



TAMBIÉN EN SANTIAGO

TALLER ROGER BERNAT

«UTI ET ABUTI (el uso y el abuso)»

EL FESTIVAL DE DANZA ESCENA PATRIMONIO TE ESPERA

Organizan
Con el apoyo de:
Colaboran: