Roger Bernat

«La consagración de la primavera»

SANTIAGO DE COMPOSTELA

12 septiembre

Praza da Quintana.

Duración: 50 minutos.

TAMBIÉN EN SANTIAGO

TALLER ROGER BERNAT

«UTI ET ABUTI (el uso y el abuso)»

Fotografías @BLENDA

BIOGRAFÍA

Roger Bernat / FFF realiza proyectos teatrales cooperativos que involucran el cuerpo de los espectadores. Aunque la mayor parte de estos proyectos se hayan realizado en contextos teatrales, en la última década han sido producidos por instituciones como la Documenta Kassel o la Bienal de Sao Paulo.

Algunos de sus trabajos son Domini Públic (Teatre Lliure, Barcelona, 2008), La consagración de la primavera (Teatro Milagro, México, 2010), Please Continue: Hamlet (con Yan Duyvendak. Théâtre du Grütli, Ginebra, 2011), Pendiente de voto (Centro Dramático Nacional, Madrid, 2012), Desplazamiento del Palacio de La Moneda (STML, Santiago de Chile, 2014), Numax-Fagor-plus (KunstenFestivalDesArts, Bruselas, 2014), We need to talk (Temporada Alta, Girona, 2015), No se registran conversaciones de interés (MUCEM, Marsella, 2016-17), The place of the Thing (Documenta 14, Atenas-Kassel, 2017), Flam (Festival Grec 2019), ENA (Teatre Lliure, 2020), Desnonissea (CASM, 2021), PIM PAM (34 Bienal de Sao Paulo, 2021), Terra Baixa (Teatre Lliure, 2022), Dormifestació (Fira Tàrrega, 2022) o La Scelta (Kilowatt Festival, Sansepolcro, 2023). Entre los premios que ha recibido destaca el Premio Sebastià Gasch 2017. En 2009 editó, junto con Ignasi Duarte, el libro Querido Público. El espectador ante la participación: jugadores, usuarios, prosumers y fans, (CENDEAC, Murcia). Se encuentran artículos suyos en Joined Forces, audience participation in theatre (Alexander Verlag, Berlin) y Teatro relacional (Ed. Fundamentos, Madrid), entre otros.

SINOPSIS:

Creada por Pina Bausch en 1975 para el Tanztheater Wuppertal, La Consagración es una de las obras emblemáticas del teatro-danza. Pina Bausch retomaba la partitura original de Igor Stravinsky, compuesta para el ballet de Nijinsky en 1913, una pieza ya famosa por su escandaloso estreno parisino, para ofrecer una nueva coreografía que marcaría la danza del siglo pasado.Roger Bernat ofrece una interpretación radical sin bailarines profesionales de la obra de Pina Bausch. Esta vez es el público el que se convierte en intérprete.

En un espacio vacío, cada participante lleva unos auriculares con música e instrucciones sencillas. Poco a poco, los gestos forman un ritual colectivo que recrea la lógica del sacrificio. La música de Stravinsky permanece, pero su función se transforma. Aquí, la idea del duelo se vuelve política: ¿Quién toma la iniciativa? ¿Quién sigue? ¿Cómo se desarrollan las decisiones dentro del grupo?

La obra cuestiona la responsabilidad individual dentro de los sistemas colectivos y expone el poder de los marcos teatrales como rituales laicos. El público se convierte en espect-actor (Boal) en un mecanismo que quizá no comprenda del todo, pero que lo confronta con el rol que juega dentro del grupo.

BIOGRAFÍA

Roger Bernat / FFF crea proxectos de teatro colaborativo que implican os corpos do público. Aínda que a maioría destes proxectos se desenvolveron en contornos teatrais, na última década foron producidos por institucións como Documenta Kassel e a Bienal de São Paulo.

Algunhas das súas obras inclúen Domini Públic (Teatre Lliure, Barcelona, 2008), O rito da primavera (Teatro Milagro, México, 2010), Por favor, continúe: Hamlet (con Yan Duyvendak. Théâtre du Grütli, Xenebra, 2011), Pendiente de voto (Centro Dramático Nacional, Madrid, 2012), Desplazamiento del Palacio de La Moneda (STML, Santiago de Chile, 2014), Numax-Fagor-plus (KunstenFestivalDesArts, Bruxelas, 2014), Necesitamos falar (Temporada Alta, Xirona, 2015), Non se gravan conversas de interese (MUCEM, Marsella, 2016–17), O lugar da cousa (Documenta 14, Atenas–Kassel, 2017), Flam (Festival Grec 2019), ENA (Teatre Lliure, 2020), Desnonissea (CASM, 2021), PIM PAM (34ª Bienal de São Paulo, 2021), Terra Baixa (Teatre Lliure, 2022), Dormifestació (Fira Tàrrega, 2022) e La Scelta (Kilowatt Festival, Sansepolcro, 2023). Entre os premios que recibiu, destaca o Premio Sebastià Gasch de 2017. En 2009, coeditou, xunto con Ignasi Duarte, o libro *Querido Público. El espectador ante la participación: jugadores, usuarios, prosumers y fans* (CENDEAC, Murcia). Os seus artigos pódense atopar en Joined Forces, audience participation in theatre (Alexander Verlag, Berlín) e Teatro relacional (Ed. Fundamentos, Madrid), entre outros.

SINOPSE

En 2010, Roger Bernat puxo en escena O rito da primavera, unha das obras máis importantes da historia da danza. A peza orixinal foi creada por Pina Bausch en 1975 a partir da famosa partitura de Igor Stravinsky, estreada en 1913, e co paso do tempo converteuse nun verdadeiro fito do repertorio contemporáneo, un punto de referencia esencial reinterpretado por numerosos artistas ao longo das décadas.

A interpretación de Bernat non busca ser unha reprodución fiel do orixinal, nin simplemente outra reinterpretación ‘persoal’ dentro da longa tradición de versións desta obra. O seu enfoque é diferente: despullar a peza dos elementos que tradicionalmente a sustentaban, de xeito que sobreviva habitada unicamente polos seus ecos ou ‘fantasmas’. Este proceso de despullar suscita unha profunda reflexión sobre o que realmente significa preservar as grandes obras do patrimonio cultural.

A produción fai uso do empedrado de pedra da propia praza, que serve como símbolo da natureza na súa forma máis pura e, ao mesmo tempo, da morte. Contra este fondo, os bailaríns parecen estar suxeitos a forzas alleas ao seu control, inmersos nunha loita arcaica e case animalística, cos seus corpos trémulos transmitindo unha tensión extrema e visceral. A coreografía explora a colectividade, o sacrificio e a responsabilidade individual dentro da dinámica de grupo. Ademais, derruba a barreira entre o escenario e o público: os espectadores deixan de ser meros observadores e convértense nunha parte activa dun mecanismo que non sempre comprenden completamente, pero que os confronta co seu propio papel dentro do colectivo.

Visto no contexto de A Noite do Patrimonio, a peza trasciende o estritamente danzario para converterse nunha metáfora da natureza do patrimonio cultural: este só perdura se hai unha comunidade disposta a asumir a responsabilidade e o risco de facelo propio. O texto conclúe cunha idea provocadora: quizais o maior perigo para unha obra mestra non é transformala, senón repetila ata o punto en que se converta nun mero meme cultural, desprovisto do seu poder orixinal.

FICHA ARTÍSTICA, PATROCINIOS, COLABORADORES:

Música: Juan Cristóbal Saavedra Vial a partir de la partitura de Igor Stravinsky. 
Creación escénica: Roger Bernat a partir de la coreografía de Pina Bausch, con la colaboración de: Txalo Toloza, María Villalonga, Ray Garduño, José-Manuel López Velarde, Tomás Alzogaray, Brenda Vargas, Diana Cardona, Annel Estrada y Viani Salinas.
Dirección técnica: Txalo Toloza. 
Diseño de sonido: Rodrigo Espinosa. 
Diseño de imagen: Marie-Klara González. Coordinación: Helena Febrés. 
Producción ejecutiva México: Alicia Laguna. 
Ayudante de producción México: Antígona González y Mariana Toledo.

Una coproducción del Teatre Lliure y Elèctrica Produccions (Barcelona), Festival Instal·laccions/ Ajuntament Cambrils y Festival Transversales (México) con el apoyo del programa del Fondo de la Unión Europea en México.

Espectadores MINIMO 12 AÑOS 
Fecha de estreno: mayo 2010



TAMBIÉN EN SANTIAGO

TALLER ROGER BERNAT

«UTI ET ABUTI (el uso y el abuso)»

EL FESTIVAL DE DANZA ESCENA PATRIMONIO TE ESPERA

Organizan
Con el apoyo de:
Colaboran: